WEWNĘTRZNE DZIECKO NIE ZAWSZE PŁACZE

Wewnętrzne dziecko nie zawsze płacze...

 

Czasem przejmuje stery i robi to tak rozsądnie, że trudno je rozpoznać.

 

Nie zawsze pojawia się jako smutek, bezradność czy tęsknota za tym, czego kiedyś zabrakło.

 

Czasem można je zauważyć w lęku, kiedy ktoś nie odpowiada.

W potrzebie zasłużenia na uwagę.

W zgodzie wypowiedzianej wtedy, gdy ciało od dawna mówi „nie”.

W ciągłym sprawdzaniu nastroju drugiej osoby.

W przekonaniu, że trzeba być bezproblemowym i „pomocnym”, żeby nie stracić czyjejś bliskości.

Wewnętrzne dziecko, nie zawsze wygląda jak rana.

 

Czasem wygląda jak dojrzała, rozsądna strategia:

- nie prosić o zbyt wiele,

- nie sprawiać kłopotu,

- nie rozczarowywać,

- przewidywać reakcje innych, szybko wyczuwać napięcie, oczekiwanie i reagować,

- dopasować się, zanim pojawi się konflikt.

 

Na pewnym etapie życia takie strategie mogły być przydatne.

Doraźnie pomagały zachować więź, zdobyć akceptację, uniknąć odrzucenia albo poradzić sobie w sytuacji, w której nie było przestrzeni na własne emocje i potrzeby.

 

Problem zaczyna się wtedy, gdy dawna strategia przetrwania nadal kieruje dorosłym życiem i stała się nieuświadomionym sposobem na życie.

 

Wówczas relacja przestaje być tylko relacją - staje się miejscem, w którym odzywa się stary lęk.

Granica przestaje być tylko granicą - zaczyna oznaczać ryzyko utraty kogoś lub czegoś.

Czyjeś milczenie przestaje być tylko milczeniem - uruchamia potrzebę wyjaśniania, naprawiania, zasługiwania albo brania odpowiedzialności za emocje drugiej osoby.

 

Dojrzała praca z wewnętrznym dzieckiem nie polega na infantylizowaniu siebie ani na mechanicznym powtarzaniu czułych zdań bez kontaktu z tym, co naprawdę się wydarza.

Zaczyna się od zauważenia, że pewna często niedojrzała lub dziecięca część nas nadal reaguje z miejsca dawnego braku, lęku lub niezaspokojonej potrzeby.

 

Nie chodzi o to, żeby ją oceniać albo uciszyć.

Zauważenie tej części jest bardzo ważne, bo może to być sposób na pokazanie jej, że nie musi już samotnie zarządzać naszym dorosłym życiem.

 

Zatrzymaj się i sprawdź:

W jakich sytuacjach Twoja reakcja jest większa niż to, co właśnie się wydarzyło?

Być może nie chodzi wyłącznie o teraźniejszość.

Być może obecne wydarzenie dotyka miejsca, które powstało znacznie wcześniej i które dziś potrzebuje nie kolejnej próby kontroli, ale głębszego zrozumienia.

 

Jeżeli w relacjach, decyzjach lub emocjonalnych reakcjach powraca podobny wzorzec, można przyjrzeć się jego źródłom podczas regresji hipnotycznej.